Oinniúin!

Mí ó shin scríobh mé "seo na h-oiniúin" ag céiliúradh sabháil na h-oiniúin anseo i gCaorán na gCearc. Idir an dá linn bhí siad á thirimiú le pé griain a bhí ann i mbliana. Ní raibh mórán.

Inniú rinneamar an cead rud eile a deintear leo - an crocadh. Ní ceart oiniúin a fhágáil i soitheach nó i gcarn mar tá gach seans go millfear iad, go n-éireoidh siad lofa. Mar sin tá an sean nós ann iad a crocadh in áit fuair.

Rinneamar sin inniu agus anois táid thoir sa chró againn, réidh le piocadh do phosóid blásta sa chistin, anraith, subh oiniúin, búiste i sicín rósta agus rudaí eile nach iad!

Tá ocras orma anois!

Seo na hoinniúin!

D'éirigh go maith leis na hoinniúin i mbliaina agus táid go léir bainte anois. Buíochas le Dia!

Nach íontach an rud é, aimsir an fhomhair bia don geimhridh agus an earrach fásta agus le sabháil, oinniúin, fataí, cabáistí éagsúla, gach sórt glasra. I gcionn seachtaine nó dhó beidh muid ag bailiú sméara dubha.

Mar a deireann an sean amhrán diaga

"Ag Críost an síol,  
ag críost an fomhair, 
In iothlainn Dé go dtugtar sinn...:"

Aiméan!